اشارت

خسته ام از این منِ پستِ همه چیز خوارِ همه چیز خواه ..

دلم گرفته از این عالَمی که بی عالَمی است و وهم اندرِ وهم ..

تو را می خواهم ای منتهای طلب ها و ای بی نهایت ..

ای که چون تویی نیست و ذهن ها از درک تو علیلند، راهی بگشا ..

خاک بر سر واژگانِ من و بر فرق سر خطوط پلشتِ این بی وجود پست ..

تو مدت هاست راه را گشوده ای ..

و مدت هاست با چشمانت به آن نگریسته ای که مگر مردی بلکه ابر مردی یافت شود تا بی هیچ کلام اضافی، پای در مسیر نهد و به پیش آید ..

شاید مدت ها مرا جست و جو کردی و مأیوسانه سر به زیر انداختی چرا که هنوز من را اسیر کودکی هایم دیده ای و نه بزم مردان ..

آه ای غایت و منتهی طلبِ هر سالک آگاه، مددی تا به یاری ات منِ دانی را سر ببرم و منی برتر را زنده نمایم ..

در دنیای جاذبه های رنگارنگ امروز و در روزگارِ ظهور صدهزار دام و دانه در برابر ما، آنچه باید به آن دقت داشته باشیم فرار از کثرت های نو به نو به سوی وحدت و توحید و یگانگی است و صد البته در این مسیر آنچه بیش از هر استاد اخلاق و عرفانی و پیش از هر دستورالعمل سلوکی ای دستگیر آدمی است گوهری است که نامش « نماز» است.

آری نماز، همانکه هر روز با آن محشوریم امّا از نیوشای مستور در آن، سرمست و شاداب نمی شویم و هنوز پس از سالیان دراز که عادت به آن کرده ایم، برای درمان آلودگی ها و پلشتی های رخنه کرده در درونمان که هر از چند گاهی به واسطه ی تکانه های دنیای دون که در میدان امتحان الهی شاهد آن هستیم از کف شخصیت ما به روی ان می آیند و سر به زنگ ها اذیتمان می کنند به فکر رجوع به مشاور هستیم، هیهات از این فکر و خطور و صد حیف که این مزرعه ی وجود ما را آبِ اراده های تاریک گرفته و دهقان مصیب زده ی طلب ما را خواب گرفته.

من یکی اراده کرده ام که نماز لاغر اندام فلک زده خودم را حیاتی دوباره ببخشم و آن را زنده تر از پیش کنم تا شراشرِ وجود من را لذت محبوب بگیرد و خویش را در گستره ای ببینم و بیابم که او خواسته و او اراده نموده است.

ای نماز، ای که مدتهاست از تو غافلم و سعادت سیر سیمای تو را ندارم، می دانم که اگر اراده ای بزرگ و خواستی عمیق در من ببینی مرا زنده خواهی کرد تا چون مردگان زندگی نکنم و با چشم مردگان نبینم و با پای مردگان راه نروم و با فکر مردگان به اندیشه نپردازم، آری تلاش من این است که تو را به زندگی ام بر گردانم تا تو نیز مرا به جرگه ی زندگان برسانی ...